Opublikowano: 1 lutego 2016

Tworząc wspólnotę chrześcijańską, gromadzimy się nie dlatego, że posiadamy podobne doświadczenia, wiedzę, problemy, kolor skóry czy płeć, lecz dlatego, że zebrał nas razem ten sam Pan. Tylko Bóg umożliwia nam przekroczenie tych wielu mostów, które nas dzielą; tylko On pozwala nam rozpoznać w sobie nawzajem członków tej samej rodziny ludzkiej; jedynie On wyzwala nas, abyśmy zwracali na siebie nawzajem baczną uwagę. To właśnie dlatego ci, którzy gromadzą się we wspólnocie, mogą świadczyć o współczującym Bogu. Dają świadectwo o jego obecności w naszym świecie, pomagając sobie nawzajem nieść ciężary i dzieląc się ze sobą swoim szczęściem.

Wspólnota chrześcijańska to … wspólnota, która nie tylko daje poczucie przynależności, ale również wyobcowania. Możemy mówić do siebie nawzajem: „Jesteśmy razem, ale nie możemy sobie dać spełnienia … pomagamy sobie, ale musimy też sobie przypominać, że nasze przeznaczenie polega na czymś głębszym niż bycie razem.” Wspólnota chrześcijańska musi udzielać wsparcia we wspólnym wyczekiwaniu. Należy zawsze poddawać krytyce każdego, kto ze wspólnoty chce uczynić sobie schron lub przemienić ją w klikę, oraz nieustannie zachęcać do wypatrywania tego, co ma nadejść w przyszłości.

Podstawą wspólnoty chrześcijańskiej nie są ani więzy rodzinne, ani równość społeczna czy ekonomiczna, ani też wspólne doświadczenie wyzysku, ani skarga, ani wzajemne przyciąganie …. lecz wezwanie Boże. Wspólnota chrześcijańska nie jest wynikiem wysiłku ludzkiego. Bóg uczynił z nas lud wybrany, wyprowadzając nas z Egiptu do Ziemi Obiecanej, z pustyni na żyzną glebę, z niewolnictwa do wolności, z grzechu do zbawienia, z niewoli do wyzwolenia. Wszystkie te słowa i obrazy są wyrażeniem faktu, że to do Boga należy inicjatywa, i że to Bóg jest źródłem naszego nowego wspólnego życia. Wezwani wspólnie do Nowego Jeruzalem, po drodze rozpoznajemy w sobie braci i siostry. I jako lud Boży nazywamy się ekklesia (z greckiego kaleo- wołać; oraz ek- z), wspólnota wywołana ze starego świata do nowego

O wspólnocie s. 141

ks. Henri J.M. Nouwen

„ Jedyne czego nam trzeba. Życie przepełnione modlitwą.”.